Niet elke marketingles leer je op school of kantoor.

Soms leer je ‘m op een plek waar je moeder liever niet komt.

Juli 1988. Rijbewijs gehaald.
Mijn vader vond dat een uitstekend moment om me direct het diepe in te gooien.
Diezelfde vrijdagmiddag reed ik mijn eerste route.

Elke week hetzelfde rondje: sportverenigingen, bedrijfskantines, snackbars…
En als afsluiter: Het Klooster.
Een nachtclub net buiten Coevorden.

Altijd rond vijf uur.
Harde Duitse schlager.
Dames in weinig stof en roze sloffen, alvast warmdraaiend voor de avond.

Mijn bestelling daar was altijd hetzelfde:
drie 5-liter tanks groene grenadine, sloffen sigaretten en dozen goedkope sekt.

Ik reed alles naar binnen, parkeerde het netjes tussen podiumpje en bar…
​
en na een paar weken begon het te dagen.
Hier klopt iets niet.

Wie drinkt er in vredesnaam zóveel grenadine?
Toen ik het vroeg, kreeg ik alleen wat gegniffel.

Tot die ene vrijdag.
Ik zie een rij lege Pisang Ambon-flessen op de bar staan en zeg: “Zo, jullie ranja is op?”

Ze lachen. Eén van hen buigt naar me toe:
“Niet verder vertellen hoor…”

Blijkt dus:
die ‘dure’ Pisang-drankjes die klanten voor de dames kochten? Gewoon sinaasappelsap met grenadine.

Zelfde kleur.
Zelfde idee.
Maar vooral: gigantische marge.

Slim? Absoluut.

Maar dit is precies het soort truc waar wij niet in geloven.

What you see is what you get.
Geen opgeblazen verhaal.
Gewoon waar voor je geld.

Punt.