Ik zal ’t nog wal es bekiekn....

Soms bedoelt een Drent het nét even anders dan wat er wordt gezegd.
En dat moet je maar net weten.

Hoewel ik geboren en getogen ben in de momenteel populairste provincie om naartoe te verhuizen (ja Michel, zoek het maar op), ben ik het Drents dialect niet machtig.

Je hoort heus wel dat ik uit het oosten kom…
maar écht Drents? Nee.

Een van mijn eerste klanten die ik in de jaren 90 in de showroom hielp, was een echte Drent. Eigenaar van een machinefabriek met iets van 70 medewerkers.

Hij kocht normaal altijd bij een collega, maar had na wat aandringen toch ingestemd om eind van de middag “even te komen kieken”.

Het gesprek liep stroef.
Het zweet liep letterlijk langs mijn rug.

Uiteindelijk stond er toch een pakket op tafel.
Ik noemde de prijs.

De man keek op zijn horloge, stond op en zei dat hij moest gaan.

Hij knikte, liep richting deur en sprak:
“Ik zal ’t nog wal es bekiekn.”

Ik dacht: mooi, die komt wel terug.

Mijn vader, die het gesprek van een afstandje had gevolgd, hielp me direct uit de droom:

“Sorry jongen… dat is een dichte deur.”

Want in Drenthe betekent:

“Ik zal ’t nog wel eens bekieken”
niet misschien…
maar absoluut niet.
​
Duidelijker werd het die dag niet