Hoe een regionale koek een Amerikaanse investering in Coevorden het laatste zetje gaf.

Midden in de corona-lockdown kreeg mijn vader een telefoontje.`New Age Industries (VS) zou de volgende dag landen op Schiphol.

Strakke planning: in vijf dagen tijd 25 locaties bekijken in Nederland. Doel: hun eerste productielocatie in Europa.

Onze panden in Coevorden stonden niet eens op de lijst.
Tot de NOM ons als last-minute suggestie voorlegde.
En dus belden ze.

We hadden nauwelijks tijd om iets voor te bereiden.
Maar over één ding was mijn vader meteen duidelijk:
We serveren geen gevulde koek uit folie bij onze 1899 koffie.

Er moest Slatman koek komen.
Saksische kruidkoek, gebakken volgens geheim traditioneel recept.
Regionale trots.

De koek waar ik mee ben opgegroeid.
Uit school bij de thee van mijn moeder, met een dikke laag roomboter.

Die avond arriveerden de Amerikanen.
Gejaagd. Moe. Jetlag.
Nog een volle week bezichtigingen voor de boeg.

Maar er was direct een klik.
Twee familiebedrijven.
Twee onconventionele ondernemers.
Beiden sterk lokaal geworteld en betrokken.

De 1899 koffie deed z’n werk.
De koek deed de rest.

Maurice LeCompte zei later:
“Die lokale koek speelde zeker een rol. Hij is zó lekker, ik eet nu iedere dag een plak.”

En dat geloof ik meteen.

De grootste beslissingen worden zelden alleen op cijfers genomen.
Ze worden genomen op vertrouwen en gevoel.
En dat zit vaak in kleine dingen.

Soms… in een plak koek.

Of een pannenkoek.
Van Hol-An. 😊