Hij was zijn tijd ver vooruit…

Het is ergens eind jaren ’80.

De aanloop naar kerst betekende bij ons thuis geen lichtjes en muziek, maar vooral gas erop en dag en nacht doorbuffelen.

Een vaste club van zo’n 10 fantastische dames pakten aan van pallets gemaakte “tafels” de kerstpakketten in.

En ergens daartussen liep ik ook rond.
Na school, soms tijdens school.

En daar was Johan, 21 jaar, mat in de nek (net als ik toen), oorring links, grof gebreide trui nonchalant in de broek, legerkisten die kilometers maakten op een dag. Johan kon werken als een paard!

Mijn vader maakte de kerstpakketten voor de eigen medewerkers in die tijd altijd persoonlijk. Daar maakte hij echt werk van.

Dronk je graag Pisang Ambon of een jenevertje? Dan zat er een fles in je pakket. Altijd een zware Van Nelle op de lip? Dan zat er een slof in je pakket.

Vroeger kon dat nog “gewoon”.
En het werd zeer gewaardeerd.

Na de kerstborrel in de krappe bedrijfskantine verdween Johan, pakket onder de snelbinders, slingerend de avond in richting huis.

Johan woonde nog bij zijn ouders.

Eenmaal binnen zette hij het pakket met een plof op de keukentafel.
“Mam! Deze is voor jou!”

Wat Johan (nog) niet wist is dat mijn vader dat jaar ook bij hem een éxtra persoonlijke touch had aangebracht.

Na twee maanden stoere weekendpraat tijdens de koffiepauzes, vooral op maandag, wist hij precies wat Johan nodig had.

Bij het lokale truckers tankstation kocht hij de volledige bovenste rij tijdschriften leeg.

Mijn vader had ze keurig bovenin het pakket gelegd. Tape erop. Klaar.

Met een dikke smakkert op de rechterwang bedankt moeder haar zoon, peutert het plakband los en opent vol verwachting het kerstpakket van haar zoon.…

Ik hoor het mijn vader nog zeggen:
“Dat doe ik dus nooit meer.
Als je het écht persoonlijk wilt maken… moeten mensen zelf maar kiezen.”

Hij was zijn tijd ver vooruit.