Een heterdaadje. Of toch niet?

In dit oude gebouw aan de Krimweg 20 in Coevorden zat ooit onze groothandel.

Een voormalige tramremise van de Eerste Drentsche Stoomtram Maatschappij.

Een pand met meer gebreken dan pluspunten. Maar we moesten het ermee doen. Maar ergens had het ook wel charme.

Eind jaren ’70 en begin jaren ’80 was het voor ons familiebedrijf buigen of barsten.

Als het hard regende, spoot op meerdere plekken het water dwars door de vloer tegen het plafond.

Tabak maakte in die tijd een groot deel van de omzet uit. Toen die voorraad, kort achter elkaar, twee keer volledig werd gestolen, hing het voortbestaan van het bedrijf aan een zijden draadje.

Onverzekerd.
Tot de laatste sigaret weg.

Aan de overkant woonde mevrouw Plasman, die bij ons schoonmaakte. Recht tegenover de zaak.
​
Na de tweede roof sprak mijn vader met haar af dat hij samen met zijn medewerkers Hein en Jan ’s nachts bij haar ging posten.


 

Pal naast een ontvanger die was afgestemd op het geluid van een tikkend klokje, strategisch verstopt achter wat dozen Marlboro bij de sigarettenstelling.
Hopend op een heterdaadje.

Maar toen de half slapende bewaking in de vierde nacht ruw werd gewekt door een krakende portofoon en direct in actie kwam, bleek uit het daaropvolgende geluid van een huilende baby dat ze al die tijd naar het verkeerde klokje zaten te luisteren.

Het was tijd voor plan B.
Plan B werd: tralies voor de ramen.

Vanaf dat moment zag het hele pand eruit als de opbergplek voor iedereen in Coevorden die niet wilde deugen.

Ik heb er tot mijn achttiende alle vakanties, vrije uren en niet vrije uren doorgebracht.

En de ondernemersles?
Mwah. Misschien hoeft niet overal een les in te zitten.

Soms zit het mee..
Soms zit het tegen.
​
Soms hang je de slingers op.
En soms zet je gewoon tralies voor je ramen.