Dit is mijn oma...

​Dit is mijn oma. Oma Feyen.

Op de foto ben ik een jaar of zeventien of achttien, denk ik.

Mijn opa van mijn vaders kant heb ik helaas nooit gekend. Hij overleed kort nadat ik was geboren. Mijn oma is daarna nooit meer hertrouwd.

Oma en ik waren kop en kont.
Toen ik twaalf was, brak ze haar heup. Zes weken lang paste ik op haar. In die weken is een band ontstaan die nooit meer is weggegaan.

In de jaren tachtig werkten mijn moeder, mijn broer en ik volop mee met het inpakken van kerstpakketten. Ook gewoon onder schooltijd.

Iedereen op school wist dat ik niet écht ziek was. Niemand maakte er een punt van. Mijn cijfers waren prima, dus blijkbaar vond iedereen het wel best.

's Middags aten we altijd warm bij oma. Ouderwets Hollands, zoals alleen oma's dat kunnen maken.

Kruimige aardappelen, spinazie, een dikke gehaktbal en veel te veel jus. Alles door elkaar. Heerlijk.

Soms mis ik dat nog weleens, tussen alle pasta's, curry's en rijstgerechten van nu.

Toen ik een jaar of zestien was en ieder weekend de lokale disco onveilig maakte met een zak vol muntjes, was oma op maandag soms mijn reddingsboei.

Zonder dat ik thuis iets zei, fietste ik 's ochtends rechtstreeks naar haar toe. Daar plofte ik op de bank om nog een paar uur verder te slapen.

Oma belde school en meldde me ziek.
Op school heb ik daar nooit gedoe mee gehad.

Thuis durfde ik dat experiment maar niet aan.

Sterker nog, mijn ouders waren nog trots ook.
"Die Ivo is 's avonds een vent en 's ochtends ook een vent," zeiden ze dan tegen oma.

Oma vertrok geen spier.

Pas na mijn dertigste heb ik het tijdens een etentje opgebiecht. Gelukkig konden mijn ouders er achteraf om lachen.

Soms denk ik terug aan die tijd.

Aan kerstpakketten inpakken onder schooltijd.
Aan gehaktballen met veel te veel jus.
Aan een familiebedrijf waarin iedereen zijn rol had.

Niet altijd helemaal volgens het boekje.
Maar soms moet je het spel een beetje begrijpen.

En oma?
Die speelde het beter dan wij allemaal.

Ik denk nog vaak aan haar.
Altijd met een glimlach.