Blogarchieven

‘Wat ik nou aan de lijn heb hangen?’

7/31/2026

Mijn collega kijkt me aan alsof ze water ziet branden.

‘Ik heb een man aan de lijn die vraagt of Baardmans aanwezig is.’

En zo begon in 2016 mijn eerste kennismaking met Michel Stavenuiter.

Ik had een post op LinkedIn geschreven naar aanleiding van de aanhoudende klaagzang in kerstpakkettenland over de onstuimige opmars van giftcards.

Ik noemde het de creatieve armoede van onze branche.
Daar sloeg Michel op aan.

Een dag later zat hij bij mij in Coevorden.
Omdat het herfstvakantie was, had hij zijn dochter meegenomen.
Voor de notulen.

Daarna was niets meer hetzelfde.
Per direct.

Mijn telefoon liep vol met foto’s.
En die van Michel ook.
Van bijzondere verpakkingen.
Nieuwe foodproducten.
Gave ontwerpen.
En cadeaus waarbij je onmiddellijk dacht:
Waarom hebben wij dit nog niet?

Samen struinden we het hele internet af, op zoek naar nóg mooiere ideeën. We lieten ons inspireren, tekenden, ontwikkelden en bestookten elkaar met appjes en telefoontjes.

We startten The Brandconnectors.

We reisden naar China, Polen, Frankrijk, Italië en Spanje. Op zoek naar de bron van producten en naar fabrikanten die konden maken wat wij in ons hoofd hadden.

De showroom stroomde vol met vondsten.
Volledig ontwikkeld vanaf de tekentafel.
Soms rechtstreeks van de plank.
Food én non food.
Van potjes pesto tot pallet loungebanken.

Onze samenwerking bracht niet alleen een eindeloze stroom foto’s en ideeën op gang. Ze bracht vooral nieuwe energie.

En de vanzelfsprekendheid om niet te kijken naar wat er al was, maar naar wat er nog zou kunnen zijn.

Dat maakte ons werk niet alleen beter.
Het maakte het vooral veel leuker.

Deze foto is uit 2019. We zitten hier samen op onze eerste vlucht naar China.
Aan onze gezichten te zien hadden we alles volledig onder controle.

Dat was natuurlijk niet zo.
Maar we hadden er wel ongelooflijk veel zin in.

Vaak begint een samenwerkingen met een businessplan, een strategie en een stapel contracten.

Die van ons begon met een post op LinkedIn en de vraag of Baardmans aanwezig was.

Giftcards hebben we er trouwens niet mee tegengehouden.

De creatieve armoede gelukkig wel.

0 Opmerkingen

Dit is mijn oma...

7/27/2026

0 Opmerkingen

Dit is mijn oma. Oma Feyen.

Op de foto ben ik een jaar of zeventien of achttien, denk ik.

Mijn opa van mijn vaders kant heb ik helaas nooit gekend. Hij overleed kort nadat ik was geboren. Mijn oma is daarna nooit meer hertrouwd.

Oma en ik waren kop en kont.
Toen ik twaalf was, brak ze haar heup. Zes weken lang paste ik op haar. In die weken is een band ontstaan die nooit meer is weggegaan.

In de jaren tachtig werkten mijn moeder, mijn broer en ik volop mee met het inpakken van kerstpakketten. Ook gewoon onder schooltijd.

Iedereen op school wist dat ik niet écht ziek was. Niemand maakte er een punt van. Mijn cijfers waren prima, dus blijkbaar vond iedereen het wel best.

's Middags aten we altijd warm bij oma. Ouderwets Hollands, zoals alleen oma's dat kunnen maken.

Kruimige aardappelen, spinazie, een dikke gehaktbal en veel te veel jus. Alles door elkaar. Heerlijk.

Soms mis ik dat nog weleens, tussen alle pasta's, curry's en rijstgerechten van nu.

Toen ik een jaar of zestien was en ieder weekend de lokale disco onveilig maakte met een zak vol muntjes, was oma op maandag soms mijn reddingsboei.

Zonder dat ik thuis iets zei, fietste ik 's ochtends rechtstreeks naar haar toe. Daar plofte ik op de bank om nog een paar uur verder te slapen.

Oma belde school en meldde me ziek.
Op school heb ik daar nooit gedoe mee gehad.

Thuis durfde ik dat experiment maar niet aan.

Sterker nog, mijn ouders waren nog trots ook.
"Die Ivo is 's avonds een vent en 's ochtends ook een vent," zeiden ze dan tegen oma.

Oma vertrok geen spier.

Pas na mijn dertigste heb ik het tijdens een etentje opgebiecht. Gelukkig konden mijn ouders er achteraf om lachen.

Soms denk ik terug aan die tijd.

Aan kerstpakketten inpakken onder schooltijd.
Aan gehaktballen met veel te veel jus.
Aan een familiebedrijf waarin iedereen zijn rol had.

Niet altijd helemaal volgens het boekje.
Maar soms moet je het spel een beetje begrijpen.

En oma?
Die speelde het beter dan wij allemaal.

Ik denk nog vaak aan haar.
Altijd met een glimlach.

0 Opmerkingen

Wie doet er mee?

7/21/2026

0 Opmerkingen

De BIGsmile Foundation, wie doet er mee?

Afgelopen kerst hebben we samen met zeven partners uit onze branche 1.000 goed gevulde kerstpakketten samengesteld en gedoneerd aan de Voedselbank.

In december zijn deze pakketten uitgedeeld aan gezinnen in Nederland die een extra steuntje in de rug goed konden gebruiken.

Dit jaar willen we nóg meer gezinnen bereiken. Daarvoor zoeken we bedrijven die als partner willen bijdragen aan dit initiatief.

Wil je producten doneren, financieel bijdragen of op een andere manier meedoen? Neem dan gerust contact met ons op. Samen kunnen we van 1.000 pakketten een veel groter aantal maken.

De BIGsmile Foundation is in 2024 opgericht vanuit een eenvoudige gedachte: ieder jaar worden in Nederland miljoenen kerstpakketten uitgedeeld, maar juist de mensen die het hardst een lichtpuntje kunnen gebruiken, ontvangen er vaak geen.

Samen met onze partners en de Voedselbank willen we daar iets aan veranderen.

Wie doet er mee?

0 Opmerkingen

‘Wat ik nou aan de lijn heb hangen?’

Dit is mijn oma...

Wie doet er mee?

Archief

Concepten

Bedrijf

Support

Algemeen

Informatief